29 MAYIS 88. GENÇLİK VE FETİH KOŞUSU’na DAVET

Anadolu Gençlik Derneğinin geleneksel olarak düzenlemiş olduğu Gençlik ve Fetih koşusu 29 mayıs 2007 Salı günü saat 11:00 de Edirnekapı-Saraçhane güzergahında gerçekleşecektir. Saraçhane parkında basın açıklaması yapılacaktır.

Milli atletler ve öğrencilerin koşacağı koşuda binlerce genç Fatih’e şükranlarını sunacaktır. Sürpriz konuklarla gerçekleşecek olan basın açıklamamıza ve yeni fetihler için tekrar Fatihler yetiştiren derneğimizin bu coşkulu organizasyonuna katılabilirsiniz.

üniversite öğrencileri arası makale yarışması

Anadolu Gençlik Derneği İstanbul Şubesi Üniversite Komisyonu iki farklı kategoride ödüllü makale yarışması düzenliyor. İktisat-Siyaset ve Toplum-Hukuk kategorilerinde gerçekleşecek yarışmada katılımcılar “Küresel Barış, Küresel Refah” ve “Doğu’dan Batı’ya Hak” konularını ele alacaklar. 20 Mayıs tarihinde sona erecek yarışmaya İstanbul’daki üniversitelerde eğitim gören ön lisans ve lisans öğrencileri katılabilecek. Seçkin akademik üyelerden oluşan jüri heyetinin değerlendirmesi sonucunda dereceye giren makalelere çeşitli ödüller verilecek. Detaylar ve katılım şartları için tıklayınız…

Kategoriler ve Konular:

İktisat-Siyaset: Küresel Barış, Küresel Refah; Dünyanın Yeni Düzen İhtiyacı
Hukuk-Toplum: Doğudan Batıya HAK Kavramı

Ödüller:

birinci: 1.000 YTL

ikinci: 750 YTL

üçüncü: 500 YTL

Başvuru: Başvurular 20 Mayıs 2007 tarihinde sona erecektir. Belirtilen tarihe kadar yarışmacıların makalelerini belirtilen adreslere göndermeleri gerekmektedir.

Katılım Şartları

Yarışmaya İstanbul’da eğitim veren üniversitelerin önlisans ve lisans öğrencileri katılabilir.

Katılımcılar, iki farklı kategoriden sadece bir konu ile yarışmaya katılabilir. Ödüller her iki kategori için ayrı ayrı verilecektir.

Eserlerin daha önce herhangi bir yarışmaya katılmamış ve herhangi bir yerde yayınlanmamış olması gerekir. Eserler katılımcıların kendi özgün çalışması olmalıdır.

Makaleler 12 punto, Times New Roman yazı karakteri ile yazılmış olması ve en az 5000 sözcük en fazla 8000 sözcükten oluşması gerekir.

Gönderilen eserler iade edilmeyecektir. Gönderilen eserlerin kitap, dergi ve internet ortamında yayınlama hakkı AGD İstanbul Şubesi Üniversite Komisyonuna aittir.

Seçici Kurul

Prof Dr Numan Kurtulmuş, Doç Dr Mustafa Şentop, Doç Dr Murtaza Bedir, Dr Yusuf Kaplan, Dr Tuncay Zorlu, Dr Abdullah Özkan

İrtibat ve Teslim Adresi

P.K.77 – Karaköy / İstanbul

Halıcılar Cad No: 12 Fatih İstanbul 0212 534 88 00

makaleyarismasi@gmail.com
Bu posta adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

http://www.4fakulte.com/

üniversite mezuniyet gecesi

ERDOĞAN’ın Dindarlığı ALLPORT’a Göre Nasıl Okunmalı

“Dinler de araçtır. Amaç, insanların mutluluğudur. Onun için kimse dini amaç haline getirme gayreti içine girmesin” ifadesinin tekzibi olması gerekir.

tıklayın
ERDOĞAN’ın Dindarlığı ALLPORT’a Göre Nasıl Okunmalı
http://dinpsikolojisi.wordpress.com

istanbul’un fethi ve fatihi fatih sultan mehmet istanbulun sultanı anılıyor fetih ruhu canlanıyor FETİH 2007

istanbul fatihini bekliyor

Nesil Fatih´ini arıyor

Nesil Fatih´ini arıyor
Tarık Yılmaz Bekler / tarikyilmazbekler@anadolugenclik.com.tr

Önce şu soruyu soralım; bugün neden aramızdan bir Fatih çıkmıyor? Kolay değildir elbette ki. O karaların ve denizlerin sultanıydı. O Gazzaliyi de Homerosu da merak ediyordu. Onun fetihleri ileriye ve geriye doğru yırtıyordu zamanın atlasını. O ufukların Sultanıydı. Evvela, bugün Fatih yetiştirecek anne babalar, bu Fatihi eğitecek okullar-öğretmenler, arasından Fatih çıkartacak bir toplum var mı? Bir bitkinin yetişmesi için bile verimli toprağa, suya ve uygun iklime ihtiyaç duyulduğuna göre bir Fatihin yetişmesi için uygun bir ortamın olması gerekmez mi? Şimdi Fatihin yetiştiği ortama bir göz atalım.
Sultan Mehmed henüz 17 yaşında iken, hocası Akşemseddin, başarının en önemli kuralını fısıldadı: “Hedefini tespit et”. Hedef belirlendi: “Konstantiniyye mutlaka fethedilecektir”. Akşemseddin devam etti: “Dağ ne kadar yüksek olursa olsun, yol onun üzerinden geçer. Sen yol ol ki dağların bile üzerinden geçesin”. Genç Sultan sordu: “Ya şartlar el verişli olmazsa?” Hocası cevap verdi: “Şartlara teslim olmazsan, şartlar değişir sana teslim olurlar”.
Öncelikle şunu belirtelim: Sultan Mehmedin doğduğu dünyada bir Fatihin yetişmesi için gerekli maddi ve manevi şartlar hazırdı. Osmanoğlunun elinde, kıble eksenli, Kuran orjinli insan kaynakları vardı. Sultan Mehmed hem Molla Gürani, hem Molla Hüsrev, hem de Akşemseddin gibi ilim ve gönül adamlarından aynı dönemde ders alacak kadar şanslıydı. “Fetih ekseni”, birbirini tamamlayan üç abide insandan oluşur: Biri Fatih, ikincisi Akşemseddin, üçüncüsü ise Ulubatlı Hasandır. Fatih adaletli ve liyakatli yönetimi temsil ediyor, Akşemseddin, Kuran ve sünnet gibi dinin temel kaynaklarını temsil ediyor, Ulubatlı Hasan ise toplumsal terbiyenin cihad ruhunu temsil ediyor.1 Millet bu üçlüyü yetiştirdiği zaman başarı yolları tekrar önünde açılacaktır.
İdeallerin Sultanı
19 yaşında tahta çıkan Sultan Fatih, sultan olarak doğmuştu ama Fatih olarak doğmamıştı. Fatih unvanını çalışarak, plan yaparak, cihad ederek ve feth-i mübini gerçekleştirerek, bileğinin hakkıyla kazanmıştır. Tahta çıktığında, kendisine hedef olarak Peygamber (s.a.v) müjdesi olan İstanbulu seçmesi, Fatihin büyüklüğünü göstermektedir. Biliyordu ki; İskendernamelerin, Timurnamelerin yerini Fatihnamelere bırakması ve doğunun ve batının hükümranlığının Osmanoğullarına geçmesi için, İstanbul mutlaka alınmalıydı. “Konstantiniyye (İstanbul) muhakkak fetih edilecektir. Onu fetheden kumandan ne güzel kumandandır. Onu fetheden ordu ne güzel ordudur.”2 Genç Sultan, bu hedefini gerçekleştirebilmek için, sürekli çalışıyor, planlar yapıyor, projeler geliştiriyordu. Geceler boyu herkesin ışığının söndüğü zamanlarda, bir nöbetçilerin bir de genç sultanın ışığının yandığı görülürdü. Sultan biliyordu ki, hedeflere ulaşmak için mutlaka çalışmak gerekliydi. Yine biliyordu ki “Allah çalışanın yanındadır”, “kişi için ancak çalıştığının karşılığı vardır.” Allah, yatanlara değil çalışanlara yardım eder. Davanızın hak olması yatışınıza mazeret olmamalıdır.
Fatih, bir taraftan büyük toplar döktürüyor, donanma hazırlıyor, Rumeli Hisarını yaptırıyor, fethin gerçekleşmesi için maddi hazırlıkları tamamlıyorken diğer taraftan şeyhleri, dervişleri, alperenleri, gönül sultanlarını İstanbulda topluyor, onların dualarına ve maneviyatlarına sığınıyordu. Macar Urbanla, topların balistik hesaplarını yapıp, maddi âlemleri seyrederken, hocası Akşemseddinle manevi alemleri seyreyliyordu. Fatih madde ile manayı birleştirerek İstanbulun fethini gerçekleştirmiştir.
Akşemseddin ve diğer hocalar ordunun arasında dolaşıyor, onlara cihadın önemini anlatıyordu. Gündüz savaşan askerler, geceleri Allah a yalvarıyor, Ona sığınıyorlardı. Fatih in askerleri, fethin Allahın yardımı ile geleceğini biliyordu. Akşemseddinin Hz. Eyyub el Ensarinin kabrini bulması fethin gerçekleşeceğinin işareti sayılıyor ve kuşatmaya devam ediliyor. Bütün bunlar fethi gerçekleştiren manevi dinamiklerdir.
Fatih, başarının hedefe kilitlenmekten geçtiğini biliyordu.
“Ya İstanbul beni alır ya ben İstanbulu” derken, hedefini gerçekleştirmek için, önüne çıkan tüm güçlükleri aşma kararlılığında olduğunu anlamamız gerekiyor. Fethi gerçekleştirmek için, tüm zorlukları ancak bu inançla aşıyordu. Bu inançla gemileri karadan yürütüyor ve olmazları olduruyor fethi gerçekleştiriyordu. Buna inancın zaferi denir. Sihirli formül şudur: insan + hedef + inanç + gayret = Zafer
Fatih´in ve fetihin gayesi
Fatih´in gayesi, insanlığın yüzünü, doğuya ve batıya çevirmek değil, insanlığın yüzünü, yerlerin ve göklerin yaratıcısı olan, Allah a çevirmekti. Onun görevi toprağı gübrelemek, aşılamak, çapalamak velhasıl zemini hazırlamaktı. Ama bunun içinde uygun bir toprağın olması gerekiyordu ve fetih işte tamda bunu sağlıyordu.3
O ufukların sultanıydı. Yaptıklarını bir üst gayeye ulaşmak için yapıyordu. O, gaye ve ideal insanıydı. Onu Sultan Mehmed iken Sultan Fatih yapan şey işte buydu.
Fatih, İstanbulu yalnız fethedilecek bir toprak parçası olarak değil aynı zamanda bir idealin, asırlardır peşinde koşulan Medine- i Fazılanın gerçekleştirileceği bir medeniyet projesi olarak görüyordu.4 Abdülhak Hamid, Fatihin yapmak istediğini şiirinde şöyle özetliyor:
Tevhid idi meramın İslam ile enamı, (halkı)
Birleşti ol uğurda ilminle iktidarın. Yahya Kemal Beyatlı ise: “Biz İstanbulda mekanı değil zamanı fethettik.” demektedir. Fethin kelime anlamı, açmak olduğuna göre, İstanbulun fethiyle, zaman ve mekan, İslam medeniyetine açılmıştır. Bu bakış açısıyla İstanbulun fethi tarihi bir hadise olmaktan çıkar, insanlığın hakikatle arasındaki perdelerin açılması manasını kazanır. Fatih, İstanbulu fethetmekle işin bitmediğinin, asıl fethin yeni başladığının bilincindeydi. Nitekim Fatih, Vakfiyesinde şöyle seslenmektedir:
“Hüner bir şehri bünyad eylemekdür,
Reaya kalbin abad eylemekdür.”5 Asıl hüner bir şehir kurmak ve o şehirde yaşayan halkın kalbini imar etmektir. Düşünün, Fatih İstanbulu fethettikten sonra onu imar etmek yerine bizim son elli yıldır yaptığımız gibi tahrip etseydi, biz şimdi hangi yüzle fetih yıl dönümlerini kutlar, hangi yüzle bu şehrin zamanını yani ruhunu fethe talip olduğumuzu söyleyebilirdik? Fatih, İstanbulu imar ederek bu şehri yeryüzüne bir mutluluk kapısı (Dersaadet) yaparak bir madde Fatihi değil bir mana fatihi olduğunu göstermiştir.
Necip Fazıl´ın fatihi
Necip Fazıl, “Fatihten yola çıkıp nereye varamayız ki” diyor. Üstad Fatihin ve fethin zamanı ve mekânı aşan anlamına dikkatimizi çekiyor. Necip Fazıla göre; bugün değirmenimize taşıma da olsa hala su dökülüyorsa, bu Fatihten arta kalanlarladır. 1453 yılında “100 Çerçevenin” 2. cildinde kaleme aldığı, muhteşem makalesinde bakın ne diyor :”Bir gün Fatih dirilecektir! Evet, laf ve hayal âleminde değil, doğrudan doğruya madde ve hakikat dünyasında Fatih dirilecektir! Bir gün Fatihi kılıcının kabzasını kavramış, zarif ve ince endamıyla bir masaya eğilmiş ve gök gözleriyle dünya haritasını süzmeye başlamış olarak göreceğiz. Başındaki heybetli kavuğu, Uludağdan daha haşmetli görünecektir.”
Üstada göre; İslam medeniyetinin çöküş dönemlerinin birinde Fatih imdada yetişecek ama bu kez dışarıya doğru değil, içeriye doğru kendi toplumunu fethedecektir. Üstadın yeniden dirilecektir dediği Fatih ise, ölümsüz bir davanın, ideal neferini temsil ediyor. Şeyhülislam İbn-i Kemalin deyişiyle; “fetih gülü” açılmıştır. Ancak bu defa gerçekleşecek olan fetih “gülün fethi” olacaktır.6
Necip Fazıl, ruhuyla olduğu kadar, cismiyle de gelecek olan bir Fatihten bahsediyor. Peki bu nasıl olacaktır? Milletimizin içindeki Fatihlerin ortaya çıkmasıyla tabiî ki. Fatihi doğuran bu millet olduğuna göre Onu bir daha doğurması neden mümkün olmasın? Toplum aynı toplumdur ancak bu defa ki fethin farkı mefkurevi bir fetih olmasıdır: “İdealin fethi…”
Bu millet ölmeyecekse bu Fatih dirilecektir.7

İstanbul´un manevi fatihi: Akşemsettin
Fatihe yol gösteren ve başarıya ulaşmasında etkin rol oynayan; mutasavvıf, alim, şair ve tabip olan Akşemseddinin asıl adı Şemseddin Muhammeddir. Genç yaşta ağaran sakalından dolayı Akşemseddin veya Akşeyh adıyla şöhret bulmuştur. 792 (1390) yılında Şamda doğdu. Babası Kurt Boğan Evliyası diye tanınmış Avarifül-Maarif sahibi Şeyh Şehabeddin Sühreverdinin torunlarından Şeyh Hamzanın oğludur. Baba tarafından nesebi Hz. Ebubekire kadar uzanmaktadır. Yedi yaşlarında babasıyla birlikte Anadoluya gelerek o zaman Amasyaya bağlı olan Kavak ilçesine yerleştiler. Kuranı ezberleyip kuvvetli bir dini tahsil gördükten sonra Osmancık Osmancık medresesi müderris oldu. Tahminen yirmi beş yaşlarında Hacı Bayrama bağlandı. Akşemseddin sıkı bir riyazet ve mücahededen sonra kendisini takdir eden şeyhinden kısa zamanda hilafet aldı. Hacı Bayram Veli, Edirneyi ziyaret ettiği zaman Fatih beşikte idi. Sultan Murad, Hacı Bayram Veliye: “İstanbul bize lazım, gönül et de bu şehri alalım” deyince, Şeyh: “Beğim, bu şehri sen alamayacaksın, ben de göremeyeceğim. Beşikteki şehzade ile bizim köse alacaktır” diye Akşemseddini işaret etmiştir. Sultan Murad da şehzadesine: “Mehmed, sen İstanbulu Ak Şeyhle alacaksın” diye telkinde bulunurdu.
Fatih, 1453 yılı baharında İstanbulu muhasara etmek üzere ordusuyla Edirneden yola çıkınca Akşemseddin, Akbıyık Sultan, Şeyh Ebul-Vefa ve devrin diğer tanınmış şeyhleri de yüzlerce müridleriyle ona katıldılar. Akşemseddin; kuşatmanın en sıkıntılı anlarında, gerek padişahın gerekse ordunun manevi gücünün yükselmesine yardımcı oldu. Araştırmacılar, Akşemseddinin bu sıkıntılı anlarında zaferin yakın olduğu müjdesini vererek, sabredip gayret göstermesi gerektiğine dair Fatihe yazdığı mektupların, fethin kısa zamanda gerçekleştirilmesinde büyük bir tesiri olduğunu belirtmektedirler.
Molla Gürani, Molla Hüsrev gibi hocaları ve sağında solunda Akşemseddin ve Akbıyık Sultanla birlikte İstanbula girip de Ayasofyaya yaklaştığı zaman, beyaz elbiseli, ak sakallı, heybetli Akşemseddini hükümdar zannederek ellerindeki çiçekleri ona vermek isteyen Bizanslı kızlara Fatihi gösterince, Fatihin: “Veriniz, çiçekleri ona veriniz. Padişah benim ama, o da benim hocamdır” diyerek iltifat etmiştir.
Fatih, Akşemseddinden çok memnun kalmıştı. Kendisini müridliğe kabul etmesini istedi. Fakat Akşemseddin buna razı olmadı. Fatih ısrar ederek “Birisi gelir bir sözle onu halvete alırsın. Beni ne için menedersin” deyince: “Sen halvete girince devleti kim, umurunu kim idare edecek? Halvetten murad adalettir. Hükümdarlıkta adaletten ayrılmazsın. İşte bu suretle arzun yerine gelmiş olur” diyerek nasihat etti. Hocası Akşemseddine olan hürmetinin sebebini soran Mahmud Paşaya: “Benim bu zata hürmetim sonsuzdur. Diğerleri yanıma geldikçe elleri titrer. Benim de Akşemseddini görünce ellerim titriyor” demiştir.

——————————————————————————–
Dipnotlar:
(1) Y.Bahadıroğlu, Biz Osmanlıyız, Nesil Yayınları, 2006, İst., Sh: 82
(2) A. Yardım, Türk ün Şeref Madalyası: Fetih Hadisi, Kubbealtı Akademi Mec., Sayı 3 Temmuz 1979, Sayfa :64
(3) M.Armağan, Ufukların Sultanı, Timaş Yayınları., 2006,İst, sh :18
(4) a.g.e.sh:10
(5) Fatih Mehmed 2 Vakfiyeleri, Ankara 1938, Vakıflar Umum Müdürlüğü Yayını, Nakleden a.g.e sh. 28
(6) M.Armağan, Ufukların Sultanı, Timaş Yayınları, 2006, İst., Sh: 56
(7) a.g.e.sh:135

Gençliğin istikbali köklerindedir!

Gençliğin istikbali köklerindedir!
Talha Kolcu / talhakolcu@anadolugenclik.com.tr

Türkiyenin ve dünyanın en büyük gençlik teşkilatlarından birisi olan Anadolu Gençlik Derneğinin Genel Başkanı İlyas Töngüş ile sizler için Anadolu Gençlik Derneğini, gençliğin yaşadığı manevi buhranı ve çözüm yollarını konuştuk. “Elhamdülillah bu coğrafyada bin yıldır varız; değerlerimizle var olmaya da devam edeceğiz” diyen Töngüş bütün bu karanlık tablo karşısında geleceğe dair umut dağıttı.
n Bir tanımını yapmak gerekirse nedir Anadolu Gençlik?
Öncelikle şahsınız nezdinde Anadolu Gençlik Derginize teşekkür ediyorum. Anadolu Gençlik Derneği bütün insanlığın yararına hayrı ikame etmek, iyi, doğru, faydalı ve adil olanı hakim kılmak için kurulan ve kurulduğu günden bu yana milli ve manevi değerlerimize bağlı bir gençlik yetiştirmenin çabası içerisinde “insanların en hayırlısı insanlığa faydalı olandır” inancıyla gece gündüz çalışan bir dernektir. Anadolu Gençlik Derneğinin projesi insan, muhatap kitlesi gençlik, sevdası Türkiyedir.
n Anadolu Gençlik, genci nasıl tanımlıyor?
Biz genç tarifini daha geniş düşünüyoruz. İnancı ve ideali uğruna fedakarlık yapabilen herkese genç diyoruz ve hedef kitlemize dahil ediyoruz. 96 yaşında İstanbulun surlarının önüne gelen Ebu Eyyüb El Ensari hazretlerini örnek olarak gösteriyoruz.
n Türkiyede boyutlarının ne ölçüde olduğu tahmin dahi edilemeyen bir ahlaki ve manevi tahribat söz konusu. Her gün yeni bir skandal olayla karşılaşıyoruz. Derneğiniz günümüz gençliğinin geldiği bu noktaya bakınca nasıl bir tablo çiziyor?
Bugün hap kullanma yaşı 11lere düşmüşse, içki sigara ve kumar gibi bazı unsurlar küçük yaşta kullanılabilir hale gelmişse ciddi manada üzerine eğilmemiz gerekmektedir. Özellikle manevi eğitim veren kuruluşların önlerinde çeşitli engeller bulunması, Kuran Kurslarına gidebilme yaşının 12 olması, İmam Hatip Okullarının orta kısımlarının kapalı olması ve manevi temelleri olan kuruluşların yasaklı olması bu manevi çöküntüye sebebiyet vermektedir. Maddi anlamda yaşanan daralmalar ve işsizliğin artması özellikle gençlerimizin manevi buhrana düşmesinde tetikleyici bir unsur olduğunu görüyoruz. Bir yandan manevi eğitimi engelleyeceksiniz, öbür yandan kişiye maddi hiçbir katkı sağlamayacaksınız. İşte görüyorsunuz geçtiğimiz günlerde İzmirde bir babanın feryadını, yüreğimiz sızlayarak seyrettik. “Keşke çocuğuma din eğitimi verebilseydim, aşırı dozda uyuşturucu alır mıydı?” diyor. Şuanda gördüğümüz tablo çok iyi olmamakla beraber ümitsiz olmadığımızı da belirtmek istiyorum. Elimizin altında geçmişimiz var, çaremiz var. Anadolu Gençlikte zaten bu çarenin adıdır.
n Peki ne oldu bize? Savaşa giderken girdiği bahçeden yediği meyvelerin yerlerine ücretlerini bağlayan bir milletin torunları neden bu hale geldi?
Bakınız biz bu olayı ne kadar hayranlıkla dinliyoruz, ne büyük ahlak ve irfan diyoruz ama. Orada bir hadise daha vardır ki bu olayı askerlerden sadece bir kaçı yapmıştır orada bizim necip milletimizin esas ahlak değerinin mihenk taşı padişahın şu sözleri altında yatmaktadır. “Eğer yediğiniz üzümlerin parasını asma dallarına asmamış olsaydınız, sizin boynunuzu vurdurur ve seferden de vazgeçerdim” diyor. İşte bu milletin ecdadında ki irfan budur.
Günün 4 saatini televizyon karşısında harcayarak dünya rekoru kırmış bir kitle ile karşı karşıyayız. Nereye gidiyoruz sorusunu sormanın tam vaktidir. Öncelikle değerlerimizi hatırlamak mecburiyetindeyiz. Neredeydik, nereye geldik ve böyle devam ederse nereye gideceğiz? Burada eğitim politikasının yanlışlığından başlamak mecburiyetindeyiz. Milli Eğitim politikaları gençlerimizin özüne uygun değil. Geçtiğimiz sömestrda 14 evladımız öldü 104 kişi yaralandı. Öğretmenlere karşı şiddet uygulamalarını gördük bu dönemlerde. Efendim bu rakamlar Avrupaya bakıldığında durum çok iyi deyip kendimizi avutamayız, çünkü bir kişi dahi olsa can bizim için önemlidir, kutsaldır. Şimdi UNİCEF ile birlikte bilmece, bulmaca ve karikatür kampanyalarıyla güya çocukların şiddet eğilimleri azaltılmaya çalışılmaktadır, mesele hep detaylarda aranmaktadır.
n Dernek olarak sizin öneriniz nedir?
Bizim önerimiz çok nettir, bin yıl boyunca bu topraklar üzerinde durmamızı sağlayan değerlerimize sahip çıkmaktır. Yani ey evladım seni kimse görmüyorsa da Allah görüyor anlayışını çocuklarımızın kalbine nakşetmektir. Eğer bunu verebilirsek bu beraberinde bir oto kontrol duygusunu da getirecektir. Yoksa her bir insanın başına bir polis dikin kişi ne yapar yapar yine istediği eylemi gerçekleştirir. Allaha şükür gençlerimiz inançlıdır her türlü kötülüğe bulaştırılmalarına rağmen kalplerinde Allah sevgisi vardır. Biz gençlerimize arkadaş gibi yaklaşabilirsek, iyi bir arkadaş ortamı sağlayabilirsek inanıyoruz ki gençlerimiz bu sıkıntılardan kurtulabilecektir… Bunun için önce ahlak ve maneviyatın yeniden ayağa kaldırılması gerekmektedir.
n Bir yandan bakıyoruz Çanakkalede 250 bin şehid vermiş bir gençlik, diğer yanda popstar gençliği…
Çanakkale Savaşı başladığı zaman İstanbulda askerlik şubelerinin önü öğrencilerle doldu. Gecenin ilerleyen saatlerinde sıraya girdiler, şimdiki gençlik de geceden sıralara giriyor ama ne için popstar olacağım diye. Çanakkaleye gidecekler biz diyordu; popstar gençliği, bu kalabalık içersinde ben ne yapacağım? Ben nasıl birinci olacağım? Diye düşünüyor. Bu iki fotoğrafı milletimiz düşünmeli. Güzellik yarışmalarında birinci olmuş kızımızın cesedi bir mezarlık kenarında bulundu “altın vuruş” yapmış, Ata isimli evladımız da yine aynı Adanada bir otel odasında ölü bulundu işte son.
n Şunu söyleyebilir miyiz: İnsanların bugün bu hale gelmesinde materyalizmin büyük payı var. O zaman materyalizm kendi ürettiği sorunları yine kendisi çözebilir mi?
Elbette en büyük faktörlerden birisi budur. Şunu unutmamak gerekir ki bir sistem sebebiyet verdiği sorunları çözemez. Bu kendi iç mantığı içerisinde mümkün değildir. Sorunların çözümü için o sistemin karşısına farklı bir bakış açısıyla çıkılmalıdır. Bizde bu gerçeğin farkında olarak materyalizmin karşısına maneviyatçılık ile çıkıyoruz ve kendimizi tanımlarken diyoruz ki hakkı üstün tutuyoruz, maneviyatçıyız, nefis terbiyesini ön plana alıyoruz.
n Manevi eğitim önündeki engeller nasıl kalkacak?
Bu engelleri kaldırmak için milletin elindeki en önemli gücü, vereceği oydur. 3 Kasım öncesindeki iktidarların tutumları karşısında, milletimiz manevi eğitimin önündeki engellerin kaldırılması ve ahlaki tahribatın engellenmesi için AKPye büyük bir çoğunluk ile destek vermiştir. AKP milletten almış olduğu vekaleti milletin istek ve arzuları yönünde kullanmamıştır. Millete karşı büyük bir yanlış yapmıştır. 4,5 yıl sonra bu, gün gibi aşikardır.
Başörtüsü, İmam Hatipler ve Kuran kursları konularında manen yanıyoruz dedi halk. Teker teker bakıyoruz, milletimizin bu sıkıntılarının hiçbirisine çözüm bulunamamıştır. Milletimizin bu arzularının hiç biri yerine getirilmedi sonrada mesela kanunla halledilebilecek bir şeyi yönetmelikle düzeltmeye çalıştı. Sonra bu yönetmeliği de Danıştayın iptal etmesi üzerine de ey millet ben yapmaya çalıştım ama olmadı gibi bir bahaneye sığınmaya kalkmıştır. Anayasayı değiştirecek çoğunlukla iktidara gelmiş bir hükümet aciz kalmıştır. Milletimiz yine demokratik hakkını kullanarak bu 5 yılın değerlendirmesini sandığa yansıtacaktır.
70lerde iktidara gelen Milli Görüşü temel almış partilerin hükümet ortaklıkları sırasında bir yandan manevi kalkınma hamleleri gerçekleştirilmiş bir yandan da maddi çalışmalar başarıyla gerçekleştirilmiştir ve Refah-yol hükümetinin ekonomik alanda Havuz Sistemi ve dış politikada D-8 uygulamaları demokratik yollarla ne gibi hizmetler yapılabileceğine en büyük örnektir. Bu arada Refah-yol hükümetinin başbakanı Prof. Dr. Necmeddin Erbakan Hoca´mıza gençler adına teşekkürü bir borç bildiğimizi ifade ediyorum.
n Bugün üzülerek görüyoruz ki İslam coğrafyasının her köşesinde Müslüman kanı akmakta. Derneğiniz bu durumu nasıl değerlendiriyor ve çıkış yolları olarak neleri öneriyor?
Düzmece ikiz kule saldırılarından sonra bu saldırılar bahane edilerek 11 Eylülde başlatılan İslam ülkelerini yok etme operasyonu, Büyük Ortadoğu Projesi kapsamında ortaya kondu. Hemen ardından Afganistan ve Irak işgal edildi. Lübnana saldırıldılar. İsrail ve ABDnin işbirliği yaparak düzenlediği saldırı furyası Suriye ve İranı da Allah muhafaza Türkiyeyi de içine alacak bir şekilde bütün Ortadoğuyu saracaktır. Bu noktada İslam dünyasının uyanması gerekmektedir. Büyük Ortadoğu Projesinde Türkiyemizin Başbakanının “Eşbaşkan” sıfatıyla bulunması bizim için tarihe kara leke ile geçecek üzüntü verici bir tablodur. Bir an evvel Başbakan´ın bu görevden ayrılması gerekmektedir. Milletimiz tarihin hiçbir döneminde mazlumun karşında, zalimle yan yana olmamıştır. Milletimiz yine mazlumla birlikteliğini sürdürmektedir ama iktidar sahipleri tarafından 6 hava 7 deniz limanının Irakı işgal eden güçlerin hizmetine sunulmasını yüreği kan ağlayarak izlemektedir.
Hükümet bu uygulamadan bir an evvel vazgeçmelidir. Özellikle D-8 organizasyonu çerçevesinde 8 ülkenin bir araya getirilmesi daha sonra D-60 diyebileceğimiz 60 İslam ülkesinin bir araya getirilmesi son olarak da tüm ezilenleri bir araya getirerek kuvveti üstün tutan bu yapının karşısında hakkı üstün tutan bu organizasyonların bir an evvel canlandırılması ve kurulması gerekir. Yoksa insanların yok oluşunu yürek burkan bir halde izlemeye devam edeceğiz.
Guantanamo gibi, Ebu Gureyb gibi insanlık tarihinin yüz karası işkence merkezleri batının insan hakları, özgürlükler ve demokrasi çığlıkları altında dünyanın gözleri önünde işkencelerine devam etmektedir.
n Siz D-8in önemine vurgu yaptınız ve mutlaka canlandırılması gerektiğinden bahsettiniz fakat hükümet dış politikada Avrupa Birliği eksenli projeler üretiyor. Siz ABye nasıl bakıyorsunuz?
Özellikle İlerleme Raporları ile bizim üzerimizde bir baskı oluşturmaktadırlar. Avrupanın sinsi olarak yapmak istediği şudur. Türkiye kendi seyrine bırakılamaz çünkü büyük Türkiye kurulabilir. üye de yapmıyor çünkü geleceğinden endişe ediyor. Ne olduruyor ne öldürüyor bizi dümen suyunda tutacak tedbirler alıyor.
Dini ve milli kimliği olan bir Türkiyenin ABye üye olamayacağını artık herkesin kabullenmesi gerekir. ABnin basit bir ekonomik topluluk olmadığını herkes anlamalıdır. 22 barajın sularının ortak bir konsorsiyum tarafından yönlendirilmesi isteği, Aleviler ve Kürtleri birer ayrı kimlik olarak gösterilmek suretiyle milli birlik ve beraberliğimizin zedelenmeye çalışılması herkesçe aşikardır. Böyle bir ortamda ABnin bize fayda getireceği düşünmek mümkün değildir. Türkiye şuan da 400 milyon kişiyi besleyebilecek bir yer altı ve yer üstü kaynaklarına sahiptir. Böyle bir potansiyele sahip ülkenin kaynaklarını harekete geçirerek yapamayacağı bir şey yoktur. Bu yüzden biz kendimize, özümüze dönmeliyiz. Bu topraklar cihana hükmetmiştir yine hükmedebilir yeter ki yöneticilerini iyi seçsin.
n Gece gündüz çalışıyoruz dediniz. Derneğinizin bu tahribata karşı çalışmaları neler? Anadolu Gençlik ne hedefliyor, ne yapıyor?
Bir tane gencimizi bir kötülükten alıkoyabilirsek mutlu olacağımız bir bakış açısı ile çalışan bir kurumuz öncelikle. Milletimizden ilham alıyoruz. Millete dayanmayan hiçbir şeyin uzun süre hayatına devam edemeyeceğine inanıyoruz. Dışarıdan iteklemelerle bu işler yürümez.
n Soros vakfı…
Allah (cc) AGD´mize Sorosun parasını da Avrupa Birliği fonlarının parasını da nasip etmesin. Çünkü istikametimiz bozulur. Milletimiz adına yaptığımız faaliyetlerimizde akla hayale gelmeyecek bir teveccüh ile karşı karşıyayız. Geleneksel faaliyetlerimiz, aksiyonlarımız ve ulaşmamız gereken hedef kitlemiz çerçevesinde iki önemli faaliyet alanımız olduğunu ifade etmek istiyorum birincisi gençlerimizin tamamına erişmek ikincisi bu gençlerimize kendi öz değerlerini en iyi şekilde özümsetebilme yönündeki faaliyetlerimizdir.
Anadolu Gençlik Derneğimiz de milletimizin bağrından kopan bir kuruluş olarak bir takım geleneksel faaliyetler düzenlemektedir. Çanakkale şehitlerini anma programları yaptık. Üç önemli organizasyonla milletimizin karşısına çıktık. Birincisi 250 bin şehidimizi 250 bin hatimle anıyoruz dedik, 301 bin 501 hatm-i şerifi milletimizle birlikte okuyarak ecdadımıza karşı vazifemizi yerine getirdik. İkinci olarak 1. Uluslararası Çanakkale Sempozyumunu düzenledik. Üçüncüsü ise Çanakkale şehitliğine 30 binin üzerinde bir katılım ile ziyarette bulunduk.
Malazgirt zaferini kutladık. Sarıkamışta Allahuekber Dağlarında şehit düşen 90 bin vatan evladımızı anma programları tertip ettik. Mekkenin fethi programları, Asr-ı Saadet programları, Kuran ziyafeti programları düzenledik. Kuran ziyafetlerinde 400ün üzerinde programda yaklaşık 7 milyon kişiye ulaşarak çok önemli bir faaliyete imza attık. Kahramanmaraşın kurtuluşunu bu sene 87. yılı münasebetiyle çeşitli programlarla kutladık. Osmanlı´nın kuruluşunu Söğüt´te yapacağımız programla kutlayacağız. Kuvay-ı Milliye günü çerçevesinde ise Balıkesirde Allahın izniyle bir çalışma başlatacağız. Böylece bir yandan milli bir yandan da manevi değerlerimizi bir araya getirerek bir değerler bütünü oluşturmaya gayret ediyoruz. Diğer yandan okullarımızla, gençlerimizle ilgilenmeye devam edeceğiz. Barınma ve maddi imkan sağlamaya devam edeceğiz. Yeter ki milletimiz teveccühünü bizden esirgemesin. Anadolu Gençlik bir ihtiyaçtan dolayı vardır ve bu ihtiyaç var olduğu müddetçe var olmaya devam edecektir.
n Birde derneğinizle özdeşleşen “İstanbulun Fethi” kutlamaları var. Bu yıl ki program hakkında bilgi verebilir misiniz?
İstanbulun fethini 554. yılında, Allaha şükürler olsun, 26 Mayıs tarihinde bu kez Ankara´da 19 Mayıs Stadında kutlayacağız. İslam coğrafyasından devlet adamları ve sivil toplum kuruluşları da her sene olduğu gibi bu senede programımıza iştirak edeceklerdir.

——————————————————————————–
“Biz” olmazsak yok oluruz
Bakın bu sorunların bir çoğu yüzeyseldir özellikle batılı bir kısım organizasyonların içimize soktuğu yanlışlıklardır. Bunlar temizlendikten sonra çözümün yakın olduğunu düşünüyoruz. Dünya ölçeğinde meseleye baktığımız zaman İslam, bir medeniyet getirmiştir. Bu medeniyet her alanda dünyaya çeşitli miraslar bırakmıştır. Bugün maalesef bu medeniyetin temsilcisi olan bizler bir takım problemlerle 150 yıldır geri kalmış durumdayız ama her şey bitti gözüyle de olaya bakamayız. Bizim bugün bu coğrafyada değerlerimize sarılarak yeniden büyük Türkiyeyi kurma imkanımız vardır. Bunun için Türkiyenin yaşanabilir olması gerekir, maalesef ülkemiz yaşanabilir olmaktan bugün adım adım uzaklaşmaktadır. Asgari ücreti 403 YTL olan bir ülkede yaşamak mümkün değildir, bu ücret ailelerinde çatırdamasına sebebiyet vermektedir. Aile korunması gereken son kaledir. Aileyi de kaybedersek o zaman toplumdan da, ülkeden de bahsedemeyiz. Biz birlikte yaşamaktan haz alan zevk duyan bir toplumuz. Ferdiyetçiliği öneremeyiz biz olmak mecburiyetindeyiz ama batının bize bugün önerdiği şey ben olun, bireyselleşin. Bizde diyoruz ki ben olamayız; ben benim yok olmam manasına gelir. Ancak biz olursak beni de kurtarabiliriz.

——————————————————————————–
Gelecekten ümitliyiz
Çağ açıp kapatan bu milletin bağrında yatan daha nice Fatihler ve bu Fatihleri doğurup yetiştirecek daha nice sultanlar bulunmaktadır. Gençlerimiz özlerine döndükleri zaman ben inanıyorum ki hepsi birer Fatih hepsi birer Nene Hatun olacaklardır. Ülkemizin geleceğinden ümitvarız, gençlerimiz, insanlarımız hiçbir zaman ümitlerini kaybetmesinler. Elhamdülillah bu coğrafyada bin yıldır varız; değerlerimizle var olmaya da devam edeceğiz. Önce yaşanabilir bir Türkiyeyi daha sonra da yeni bir dünyayı mutlaka kuracağız.
Milletimize de güvenmeye devam ediyoruz. Ve bir kez daha herkesi bu çalışmalara katkı yapmaya davet ediyoruz. Başımıza bir felaket gelmeden, çocuklarımız bir sıkıntıya düşmeden bu müesseselerimizde mümkünse görev alalım ve hep birlikte çalışalım. Madden ve manen destek olalım ve dua edelim.

Modernleş(tir)meye tepkimiz…

Modernleş(tir)meye tepkimiz…
Kenan Çamurcu / kenan.camurcu@fikritakip.com

Modernleşme, biz Müslüman milletler açısından, Batı tarihi tecrübesi için taşıdığı anlamdan çok farklı bir manaya geliyor.
Modernleşme, Batı tarihi tecrübesi bakımından, dinin evren kavrayışının terkedilmesi ve gündelik hayatı ilgilendiren bir kurucu öğe olmaktan çıkarılması sürecidir. Kainata “Allahın kitabı” gözüyle bakmaktan vazgeçen bu yeni (modern) anlayış, eski dünyanın düzenini toptan değiştirecek radikal bir adım atmıştı. Aşağı yukarı 15. yüzyıldan itibaren başladığı varsayılan bu süreç, yeni “medeniyet”in inşası için ihtiyaç duyduğu kaynağı, dünyanın zengin bölgelerini “keşfederek” sağladı. Bu yeni “medeniyet”, 19. yüzyılda sanayileşme ve teknolojik gelişmelerde sıçrama yapmasını büyük oranda bu zaman zarfında yağmaladığı kaynaklara borçludur.
Bu uygarlığın kuruluş macerası, günümüzde kendisinden sıkça sözedilen “uygarlıklar savaşı”nda Batı yakasının hikayesidir.
Bilindiği gibi, aklın denetiminde ahlakın rolüne son veren yeni “medeniyet”, insanlığın anlam arayışını bırakmasının ürünüdür. Buna göre, özlenen cennet yeryüzünde kurulabilir ve kurulmalıdır. Bunun için de insanı ve onun maddi gereksinimlerini eksen alan yeni bir düşünce ve uygarlık inşası gerekir. Adına modernleşme dediğimiz ideoloji, işte bu uygarlığı ve onun insanını icat etmek için her şeyi meşru saymıştır.
Başka ülkelerin işgal ve talan edilmesindeki gayri ahlaki ve anlam dışı bütün girişimler modern dönem insanının sınırsız, denetimsiz ve kontrolsüz algı dünyasıyla yakından alakalıdır. Modern insan ve onun uygarlığı, başka medeniyetleri yok etmekten çekinmemiş ve o medeniyetlerin ve toplumların zenginliklerini arsızca çalmada bir beis görmemiştir. Üstelik bütün bunları da sözkonusu toplumları “uygarlaştırma” adı altında yapmıştır.
Binlerce yıllık tarihsel köklere sahip medeniyetlerin karşısına geçip o toplumları uygarlaştırmaktan sözetmelerinin iki nedeni vardır. Birincisi, bu medeniyetleri, sömürüye dayalı kendi uygarlıklarının önünde engel gördüklerinden ve bu medeniyetlerle rekabet edemeyeceklerini bildiklerinden onları medeniyet saymayarak psikolojilerini rahatlatıyorlar. İkincisi, savaş açtıkları medeniyetler, kendi uygarlıklarının felsefi temellerinden uzak, insanın yaratılış hakikatine yakın durduklarından bu medeniyetleri “uygar” kabul etmiyorlar.
Bu her iki durumda da tek uygarlık olarak kendilerinkini kabul ederek, bu uygarlık dışında kalan medeniyetleri ve toplumları “uygarlaştırma”yı meşru görebiliyorlar. Bütün o işgal, talan, yağma, kıyım, yıkım ve katliamların ardında, kendileri dışındaki toplumları uygar ve medeni, hatta insan saymamaları gerçeği vardır.
Haktan ve hakikatten uzak bu yeni uygarlık, “coğrafi keşifler” adı altında yağmalama seferleri gerçekleştirmiş ve bu seferler sırasında medeniyetlerin insan, bilgi ve tabiat zenginliklerini acımasızca talan etmiştir.
Bugün ABDnin önderlik ve öncülüğünü yaptığı Batı uygarlığı, aynı yağmalama, yıkım, tahribat, kıyım ve katliamlara devam ediyor. 60lı yıllarda Vietnam, Japonya ve Kore gibi ülkelerin şahsında Doğu Asyaya yönelen “uygarlaştırma” saldırganlığı, şimdilerde Ortadoğuya ve İslam dünyasına odaklanmış durumdadır.
Bu bakımdan, bugün ABDnin öncülüğü ve önderliğini yaptığı Iraka karşı modernleş(tir)me savaşını, geçmişin uygarlaştırma saldırganlığından farklı görmemek gerekir.
Görüldüğü gibi, tarihsel bakımdan Avrupa başta olmak üzere genel olarak Batı dünyasının modernleşme tecrübesi ile İslam dünyasının modernleşme tecrübesi arasında önemli bir farklılık vardır. O da, Batının kendi dinamikleriyle gerçekleştirdiği kendine özgü bir tarihsel tecrübenin İslam dünyasına sıcak savaş, psikolojik savaş, propaganda ve dayatmalarla empoze edilmesidir. İslam dünyasının Batı dünyasınınkine benzer biçimde modernleşmesini bekleyen Batı dünyası, bunun olmadığını, olmayacağını görünce kolları sıvayarak barışçı ve diyalog yanlısı İslam kültürüne karşı topyekün savaş açmıştır.
2001 Eylülünde New Yorka yapılan terörist saldırı bahane edilerek girişilen savaşların gerekçeli kararı özü itibariyle şudur: Müslüman dünya Batı dünyası gibi ahlakın denetiminden çıkarılmış aklı eksen almadığı ve hayat anlayışını bunun üzerine kurmadığı için teknolojik gelişimini gerçekleştirememiştir. Böyle bir sürecin yaşanmamış olması ekonomilerin gelişmemesine, bu da gündelik hayatın kalitesinin düşük olmamasına yolaçmıştır. Ekonomilerinin gelişmediği, siyasi rejimlerinin şeffaf olmadığı, toplumların geleneksel ve kapalı olduğu bu ülkeler terörizmin kaynağı olabilmektedir. Öyleyse Batı tipi modernleşme modeli uygulanarak Müslüman ülkelerin modernleşmesi, dolayısıyla da demokratikleşmesi sağlanması ve böylelikle de küresel barış güvence altına alınmalıdır.
ABDnin öncülük ettiği koalisyon ülkelerinin işgali altındaki Irakta 600 binin üzerinde Iraklının hayatını kaybetmesine, askeri operasyonlar sırasında kimyasal silahlar kullanılmasına, Irak dışında İran, Filistin ve Lübnana ağır baskılar uygulanmasına, hatta zaman zaman saldırılar düzenlenmesine ve daha başka sayısız saldırganlık örneklerine açıklama getiren gerekçeli karar budur. Batı dünyası, bu yaklaşımla biz Müslümanların kendilerininkine benzer bir modernleşme süreci yaşamamıza gerek görüyor. Eğer bu süreci yaşamayı başaramazsak askeri baskıyla bunu zorla yaşatacağını ikaz ediyor. Müslüman dünya, bütün o askeri ve zecri tezahürler bir yana bırakılırsa aslında bir terörizm türü olarak Modernleşme baskısıyla karşı karşıyadır.
Bu açıdan bakınca modernleşmeye karşı tepkimizin ne olması gerektiğine dair ipuçlarını bulabiliriz. Batı dünyasının Müslüman dünyaya karşı yürüttüğü terörizm türü olarak modernleşme, bizden kainata, hayata ve insana bakışımızı değiştirmemizi bekliyor. Yani kendilerine benzememizi istiyor ve eğer böyle yaparsak kendileri gibi gelişeceğimizi müjdeliyorlar. Eğer onlara benzersek demokrasimiz de, ekonomimiz de onlarınkine benzeyecek; böylece de hem biz mutlu olacağız, hem de onlar güvenlik krizini aşacaklardır.
Eğer Müslüman bir toplum, kainat anlayışından Allahı ve onun mukaddes dinini çıkarırsa, aklını ahlakın denetiminden uzaklaştırırsa, gündelik hayatını tanzimde Allahın emirlerini ve Resulullahın (sav) sünnetini yok sayarsa, ekonomiyi vicdan ve ahlakın sınırlamasından söker alırsa Müslümanlığından geriye ne kalır?
Müslüman kalmayan bir Müslüman toplum, modernleşmekten ne fayda görebilir? Yahut dünyevi bir fayda görse bile ahiretini berbat etmiş olduktan sonra böyle ağır bir bedele karşılık kazanacağı dünyevi menfaat hangi derdine derman olabilir?
Batı dünyası, Müslüman dünyayı işte böyle bir tercihle karşı karşıya bırakıyor.
İslam dünyası kuşkusuz bir terörizm türü olarak Modernleşmeye karşı tepkisini ortaya koymalı, zihniyle de fiilen de bu projeyi reddetmelidir. Fakat bunun anlamı, demokratikleşme, insan hakları, şeffaf toplum, çoğulcu siyasi rejim, açık ve adil bir ekonomi gibi ilkeleri bırakıp; kapalı toplum, totaliter ve otoriter yönetim, yolsuzluk ekonomisi, tek tipçi siyasi rejim gibi olumsuzlukları savunmak değildir. Müslüman toplumlar, kendi tarihsel tecrübelerindeki parlak örneklere bakarak modern dünyaya en uygun karşılığı verecek ve anlam dünyasını yeniden ayağa kaldırabilecek birikime ve deneyime sahiptir.
Modernleşme dayatmasına en doğru tepki, asla içe kapanma ve Batı dünyasınınkine benzer bir şiddete başvurma değildir. Müslüman toplumlar, adaletsiz ve eşitsiz küresel düzene, adalet ve eşitlik bayrağını yükselterek karşılık vermelidir.
Gelişme ve refahı sağlamanın, sosyal hayatın kalitesini yükseltmenin, iyi eğitimin, çoğulcu siyasi rejimin, insan haklarını temin etmenin ve daha pekçok toplumsal kapasiteyi arttıracak adımın başka toplumların haklarını gaspederek elde edilmesi Müslüman zihin dünyasının kabul edeceği bir şey değildir. Müslüman zihin, kendi modernliğini kurarken Batının gittiği yolu izleyemez. Batının tarih boyunca sürdürdüğü haksızlıkları, zulümleri, gaspları, talan ve yağmaları, kıyım ve kırımları yapamaz.
Müslüman hayat kavrayışı, kendi inancını kabul ettirmek için bir dayatma türü ve bir çeşit terörizm olan modernleştirme, uygarlaştırma benzeri sapkınlıklara sapamaz.
Batının modernleştirme terörizmine tepkimiz, küresel barışın tesisi için adil bir uluslararası düzen kurulması meselesine odaklanmak şeklinde tezahür etmelidir.
Ama en önemlisi, merhum düşünür Ali Şeriatinin dediği gibi, Batının modernleşme dayatmasından ne korkmalı ve içimize kapanmalı, ne de onlara benzeyerek bu hücumu savuşturduğumuzu sanmalıyız. Her ikisi de hastalıklı bir durumdur. Müslümanlar, kendi tarihsel ve kültürel hakikatlerine sıkı sıkıya sarılıp özlerine dönerek kendi modernitelerini kurabilir, dini düşüncelerini ve hayatlarını ihya edip tecdidi gerçekleştirebilirler.

Türkiye´yi tanımlamak…

Türkiye´yi tanımlamak…
D. Mehmet Doğan / mehmetdogan@anadolugenclik.com.tr

Türkiye kendini gerçek anlamda tanımlayamıyor. Mevcut tanımlamalar, tarifler Türkiyenin doğru adresini vermiyor ve bu yüzden yetersiz kalıyor. Eskimiş tanımlamalar Türkiyeyi dinamik kılmıyor.
“Türkiye tanımı” 1920lerde yeniden yapıldı. Bu tanımlama, Türkiyeyi bulunduğu coğrafyadan soyutlayan, hatta coğrafyasına sömürgecilerin nazarıyla bakmayı gerektiren bir tanımlama idi. Bizim “Savaş sonrası ideolojisi” dediğimiz ideoloji tamamen bu tanımlama üzerine oturmaktadır. Bu ideolojiye göre Türkiye her bakımdan “Misak-i Millî” sınırları arasına sıkıştırılmış, bütün tarihî güç ve haklarından vaz geçmiş; değil dünya gücü, bölge gücü olmamaya bile and içmiş uslu mu uslu “bağımsız bir devlet”tir. Birinci Cumhuriyetciler için aslında bundan daha âlâsı da olamazdı. Osmanlılar akılsızca hareket edip ta nerelere kadar sarkmış, böylece güç gösterisinde bulunmuşlardı. Halbuki, onlar daha altı asır önce “azıcık aşım, kaygısız başım” demeyi bilselerdi Misak-ı Millî sınırları içinde hür ve müreffeh yaşardık… Bu mantığın zaafını anlamak için öyle müthiş zeki olmaya gerek yok, Osmanlılar onların dediği gibi hareket etselerdi, onların sömürgecilere bağışlayacak toprakları olmaz ve elde Türkiye de kalmazdı!
Cumhuriyet döneminde din/İslâm üzerindeki sınırlamaların çok keskin çerçevelerde yürütülmesini sadece (ve diktatörce) kişi hak ve hürriyetlerinin sınırlanması veya pozitivizmi ve dinsizliği benimsemiş yönetici kadronun kendi düşünceleri doğrultusunda uygulamalara girişmesi olarak yorumlamak tam açıklayıcı olamaz. Türkiyede İslâmın öğretilebilirliği ve öğrenilebilirliği, meşru (yasal) yaşanılırlığı -hiç olmazsa nazarî olarak- imkânsız hale getirildi. Düşünce olarak bile alan dışı bırakıldı. O yılların gazete ve dergilerinde İslâmdan sadece “irtica” dolayısıyla, yani menfi olarak bahsedilir. O zamanların manzarasına bakıldığında görünen şuydu: Bu topraklar üzerinde sanki bin yıl İslâm kültürü var olmamış, insanlar onunla kimlik ve kişilik bulmamışlardı. Bu ideolojik ayıklama kanlı oldu, yerine ikame edilen ideolojinin hiç bir emperyalist çıkarla çatışmadığı ortadadır. Bu noktada ülkeyi yönetenler, “üç-beş yıl önce savaştığımız devletler bile bize saygı gösteriyorlar” avunması ile ideolojilerinin başarısını söylerken, suçlarını da itiraf etmektedirler.
Türkiyenin yeniden tanımlanması 1950lerde zorunlu olarak gündeme geldi. Savaş sonrası ideolojisinde kapitalist-komünist iki bloklu dünyanın gereklerine uygun bir ayarlama gerekiyordu. Türkiye komünist dünyanın sınırında bir ülke olarak belli güçlere sahip olmalıydı. Kemalizmin komünizmin önünde ciddi bir engel teşkil etmeyeceği tahmin edilebiliyordu. Bu totaliter ideoloji mensupları faşizmi de komünizmi de benimseyebilirlerdi. Nitekim bir devletlu, komünist gösteri yapan gençlere, “size de ne oluyor, bu ülkeye gerektiğinde komünizmi de biz getiririz” demişti. Komünist dünyanın önünde din faktörü olmadan durulamıyacağı gerçeği, Türkiyenin din karşıtı ideolojisini revizyona uğrattı. Dine karşı tavırlar kırıldı ve böylece bir “normalleşme” süreci yaşandı.
İki bloklu dünyanın çöküşü 1990larda Türkiyeyi yeni bir tanımlama ihtiyacı ile karşı karşıya bıraktı. İki blokluluğun dehşet dengesi, batı ülkelerinin Türkiyeye dokunmasını engelliyordu. Kuzeyde büyük ve korkulu bir güç kalmayınca Türkiyenin konumu da tartışılmaya başlandı. Batılıların bu dönemde Türkiyeye sunmak istedikleri ideoloji çok parçalılıktır, mozayikciliktir. Kendi çok parçalılıklarını, mozayiklerini bütünlük olarak gösteren sömürgeci ülkeler, Türkiyede farklılıkları ayırımcılığa dönüştürmek için her türlü gayreti sarfediyorlar. Bunun içinde içeriden her seviyede işbirlikci buluyorlar.
Bu noktada Türkiyenin kendini yeniden ve doğru olarak tanımlamaktan başka yolu yoktur. Bu tanımlama, tarihe, coğrafyaya ve zamana uygun olarak yapılmalıdır. Bu tanımlama bizim ne olduğumuzu ve ne yapmak istediğimizi, nasıl bir dünya düşündüğümüzü söylemelidir. Türkiye bir daha ve belki de nihaî olarak kendi kendisiyle karşı karşıya kalıyor. Fakat, bunu şiddetle red ve inkâr ediyor. Eğer gerçekci olmaz, aklımızı kullanmaz ve zararın dönülmesi gereken noktasından hemen dönmezsek, kaybeden Türkiye olacak. Devlet olacak, millet olacak…
Yumurtayı doğru ucundan kıralım. Batı müziğini, operayı, baleyi baştacı ederek batılı mı olmak istedik, batılıları mı kandırmak istedik? Batılılar kara kaşımız kara gözümüz için de, opera dinlediğimiz, bale seyrettiğimiz, 9. senfoniye âşık olduğumuz için de bizi tutmuyorlar. Laikliği, dinî olana karşıtlık haline getirerek, dinî görünürlüğü şiddetle men ederek iç politika mı, dış siyaset mi yapıyorduk? Dinî atıfları olan insanların etkili olduğu parti kapatılırken Türkiyenin iç yapısı mı tanzim ediliyordu, batılıların komünizmden sonra potansiyel düşman olarak ilan ettiği “İslâm”a aynı ölçüde düşman olduğumuz mu belgeleniyordu?
Türkiye 21. yüzyılın başında cumhuriyet dogmalarını sorgulamak zorunluluğu ile karşı karşıya. Bu tam manasıyla ve mecburen bir “meşruiyet sorgulaması” olmak zorunadır. Fakat dogmaların savunulması için kurulmuş açık-gizli mekanizmalar buna imkân vermiyor. 28 Şubat süreci, kapıyı çalmış olan sorgulamayı savuşturmak için gerçekleştirilen bir operasyondu. Fakat her tehir, tehlikeyi biraz daha artırmaktan başka işe yaramıyor. Türkiye 28 Şubat dayatmaları yerine, kendisiyle barışmayı seçseydi, bugün Batı karşısında bütünlük problemi asgari seviyede, kendine güvenen bir ülke olarak duracaktı.
Terörün bile ayrıştıramadığı toplumu terör sonrasında ayrıştırmaya aday elemanlar, etkenler, unsurlar ve güçler sorgulandı mı? Ayrıştırıcı unsurlar yanında bütünleştirici unsurlarve güçler tadat edildi mi? Toplumun yüzyıllardır organik birlikteliğini sağlayan unsurlar ve güçler konusunda karara varıldı mı? Şu temel soru sorulup cevabı verildi mi: Türkiyenin bütünlüğü “laikcilik”le sağlanabilir mi? “Laikcilik” Türkiye halkını bütünleştirecek ortak bir maneviyat zemini oluşturabilir mi? Bölücü Apo laikcilik denkleminde mi, din denkleminde mi?
Türkiyeyi 28 Şubattan sonra etkin güçler yönetti. Türkiyenin bütünlüğü Cumhuriyet tarihi boyunca en fazla bu süreç içinde zarar gördü. Terör tamaman bittiğinde veya Batı siyasi çözümü dayattığında cevabınız ne olacak? Etnik yangının üzerine göz göre göre laikçilik benzini mi dökeceksiniz? Etnisiteyi yenmenin yolu ne başka etnisite dayatmak ve ne de laikçi cevaplar vermektir.
Türkiye coğrafyası, bin yıldır istikrarlı biçimde müslümanca, yedi asırdır Türkçe yönetilen bir kıtadır. Türkçe asırlardır Türkiyede bir etnik grubun değil, ana dilleri farklı olsa da bütün halkın ortak dili olmuştur. Müslümanlık ise, müslüman olmayanların da kendini emniyette hissedecekleri bir yönetim tarzı ile bunca yüzyıl Türkiyeyi ayakta tutmuştur. Kültürümüz tarihen bu iki unsurun ağır bastığı bir bütünlük içinde oluşmuştur.
Batılıların husumetini çekmemek veya asgariye indirmek için dinimizden vazgeçelim! Hatta dinimize karşı tavır alalım! Bunu on yıllardır zaten yapmıyor muyuz? Kendi ülkemizde kendi insanımızı en hafif tabiriyle “garip” veya ikinci sınıf vatandaş durumuna düşürmedik mi? Buna rağmen batılılara yaranabildik mi? Kendi manevî bünyemizi, ülkeyi on asırdır bütün tutan inancımızı zayıflattık, inanç kardeşliğini hor gördük. Etnisite kavgalarının dünyasında sentetik etnik çözümler dayatarak etnik tepkiler uyandırdık.
Son olarak ve bu defa doğru, ilmi, akli ve sonuç alıcı, çözüm getirici yolu seçelim. Türkiye gerçeğini olduğu gibi kabul edelim. Hiç bir toplum mühendisliği uygulamasının bin yıllık yapılanmayı bir anda, bir yılda veya on yılda -hatta yüz yılda- değiştiremeyeceğini bilelelim. Bu toplumun yapıştırıcı unsuru dindir. Aydınların veya yönetici elitin din karşıtı tutumları ya gerçek kabullere ya da konjonktürel tercihlere dayanmaktadır. Gerçek kabuller sözkonusu ise yapılacak bir şey yoktur. Kimse dine veya dindar olmaya zorlanamaz. Fakat bu durumda olanların büyük bir nisbet tuttuğu söylenemez. Konjonktürel tercihler ise her zaman dönüşebilirdir. Din üzerindeki, dindarlar üzerindeki bütün baskılara son verelim. İrtica vs. bahanesiyle Türkiyenin eğitim sistemini düğümleyen, sosyal bünyesini tahrib eden, bürokrasisini dumura uğratan, psikolojik dengelerini tehlikeye düşüren kampanyalardan derhal vazgeçelim.
Böylece, ömrünü siyaset köçekliği ile geçirmiş, kâh ABDnin, kâh Avrupanın tefine oynamış veyahutta iç egemen güçlerin korkularından beslenmiş kifayetsiz muhterislerin kağnı gölgesinde yatıp kendilerini aslan sanmalarının da önüne geçelim. Sırf toprağı sevmek vatanseverlik için yetmez, toprağın üzerindeki insanı bütün varlığı ile sevmek, onun kimliğine saygı duymak da gerekir! “Seni benim emirlerine uyarsan, benim kalıplarıma girersen, kendin olmaktan vaz geçersen severim” demenin başka bir adı olmalıdır…

Fatura zekattan düşer mi?

Fatura zekattan düşer mi?
Ayfer Karaarslan / ayferbodur@anadolugenclik.com.tr

Elektrik faturasını ödedin mi? Eyvah telefonun da son günüymüş. Anne suyu kesmişler. Doğalgaz almayı unutursan çoluk çocuk donarız bugün. Hepsi günlük olağan cümlelerimiz değil mi? Ne yaparsanız yapın nereye giderseniz gidin faturalar peşinizi bir türlü bırakmıyor. Bir gün bakıyorsunuz su faturası gelmiş ertesi hafta elektrik. Tam birini yatırdım kurtuldum derken hadii bir de öbürü çıktı. Ne var sanki hepsi bir arada gelse bir bankaya bir postaneye koşturma derdi olmasa? Ömrümüzün yarısı kuyruklarda borç ödemek için beklemekle geçiyor. Şimdi diyeceksiniz artık bankalar kartınızdan sizin adınıza faturalarınızı yatırıyor diye. Teknoloji sağ olsun sağ olmasına da benim gibi kimseye güvenmeyip elden yatırmak isteyenler ne yapsın? Biliyorum internetten de çok kısa bir sürede işlem yapabiliyorsunuz. Bilgisayar kullanamayan anne babalar sırf bunun için kursa mı gitsin? Hem korkuyoruz artık. İnternet oltacılarına yakalandınız mı haliniz harap. Kartının şifresini kuzu kuzu verip arkasından ağlamak istemez kimse. Bu yüzden postacıları kolluyoruz. Faturaların son ödeme tarihlerini aklımıza kazıyor, unuttuğumuz zaman eyvah, tüh yakınmalarına devam etmeyi tercih ediyoruz. Son ödeme tarihi demişken o da ayrı bir eziyet. Zamanı kaçırınca bir su bedeli için ASKİ ye, elektrik için de bir zahmet TEDAŞ a kadar yorulmanız gerekiyor. Çünkü postaneler beni bağlamaz politikası uyguluyor. Açma kapama ve gecikme bedellerini de unutmamak lazım tabi.
Verginin vergisi
Devlet vatandaşından (her nedense?) doğrudan alamadığı vergiyi dolaylı yolla almayı tercih ediyor. Faturada bir rakam veriliyor. Bunu ödeyeceksin deniliyor. Ne kadar kullandığımızı ne kadar vergi verdiğimizi bilmeden amenna çekip yatırmaya koşuyoruz. Yahu ben bunu neden ödemek zorundayım? diyemiyorsunuz, eliniz mahkum. Örneğin bir su tüketimi borç bildirim kağıdını inceleyelim, sadece 25 YTL lik harcama yapıp, 45 YTL tahsil edilmek istendiğini görüyorsunuz. Neden? Atık su bedeli, şube yolu bakım ücreti, KDV tutarı, çevre temizlik vergisi… gibi üfürükten teyyâre zorunlu cep boşaltma yöntemleri yüzünden. Daha bitmedi bir alo dediniz anında KDV, özel iletişim ve damga vergisini yüklendiniz. Hele elektrik faturası… Enerji fonu ve belediye tüketim vergisini geçtim. Benim en çok takıldığım nokta TRT payı. Aralarında alakayı bir tek TVyi prize takmakla kuruyorum. Bari ona aktaracağınız parayı başka yerden tahsil edin. Yakında baktılar kırpacak bir yer bulamıyorlar, başımızda bekleyip lambayı kapatmadın, suyu ziyan ettin, onu niye yedin, bunu neden içtin, şuradan geçtin vergileri düzenleyecekler. Verginin bile vergisini almaya kalkacaklar. Neredeyse kazandığımız 100 liranın 70ini vergiye teslim ediyoruz. Ver ver nereye kadar? Nakitin yetmediği yerde kredi kartına başvuruyorsunuz. Onunda faizi, gecikme zammı ve kullanım ücreti derken astarı yüzünden pahalıya geliyor.
En çok alan ülke Türkiye
Dolaylı vergi alımı Avrupada ne kadar düşükse, ülkemizde bir o kadar yüksek. Onlarda yüzde 15-25 arasındaki GSM vergileri Türkiyede yüzde 57lerde. Yani dünyanın zirvesinde. Gelişmiş ülkelerde faturalara sadece KDV yansıtılırken, bizde yüzde 25 ÖTV, yüzde 14 maktu, yüzde 18 de KDV vereceksiniz dayatması yapılıyor. OECD ülkeleri içinde saniyede kullanılan elektrik fiyatında, en pahalı ikinci ülkeyiz. Avrupalı ortalama 5 sente aydınlanırken, biz yaklaşık 10 sente ampul yakıyoruz. Diğer ülkelere göre düşük hıza en pahalı internet ücreti (6 kat) ödeyen de yine maalesef sadece bizim vatandaşımız. Malum bize her şeyi misli misline geri vermek öğretildi. Bu yüzdendir ki Avrupa ve Amerikada otomobillerden hiç vergi alınmamasına ya da çok cüzi bir miktar istenmesine bile şaşırır hale geldik.
Yabancılar daha kolay, daha ucuz yaşıyorlar. Günlük ihtiyaçları faturalarına minimum ücretlerle yansıyor. ABDde kamu hizmetleri çoğu zaman tek kurum tarafından yönetiliyor. Bu da Türkiyedeki gibi ayrı ayrı değil de, elektrik, doğalgaz ve su için sadece bir fatura kesilmesi anlamına geliyor. Bazı evlerde gaz ücretini kiralarıyla birlikte ödeyebiliyorlar. Su bedelleri genelde düşük ve birçok eyalette gayri menkul vergilerinin içinde yer alıyor. Bizim belediye çalışanlarımız çöp almaya üşenirken onlar az parayla çok iş gördürerek garaj girişlerindeki karları bile temizletiyor. Bir şirkete bağlı kalmaktansa telefon sisteminin bölgesel şirketlere bırakılması sayesinde istediği hat ve donatı ile görüşme şansına sahipler. Rekabetle birlikte saatlerce konuşsalar da ceplerine dokunmuyor. Eyaletlerde şikâyetlerini ulaştırabilecekleri ve çözüm bulabilecekleri yerler var. Dilekçe üstüne dilekçe yazıp eli boş dönenlerden değiller yani. Buna rağmen bakıyorsunuz daha fazla ödeme yapmak zorunda değiller. Türkiyede ise yapılan hiçbir faaliyet olmamasına rağmen vergilerde yüzde 90 artış gözleniyor. Ülkemizdeki vergi sistemi dünyanın hiçbir yerinde yok. Avrupada kazanca göre vergi düzenlemesi yaparken, Türk vatandaşından kazanmadığı paradan bile kesinti yapılıyor. Ne kadar çok harcama yaparsa faturaya yüklenen vergi oranı da o derece artıyor. Hatta kendi borcunu ödemesi yetmiyor. Kaçak kullananların beleş keyiflerinin bedeli de dürüst vatandaşın kesesinden çıkıyor. Aslında hocalarımıza sormak lazım. Faturalara giden para zekatımızdan düşer mi? Çünkü vergiye vermekten zekata ayıracak bir şey kalmıyor. Devletin eli vatandaşın boğazında.
Parayı ver, gerisini sorma
Vatandaştan alınan bu paralar buhar olup uçmadığına göre nereye gidiyor? Sorunları çözsün, halk rahata kavuşsun diye hazineden belediyelere tahsilat toplamı üzerinden % 9,25, il özel idarelerine % 1,70 aktarım yapılıyor. Sözde bize yol, su hizmet olarak geri dönecek. Ne hizmeti? Türkiyede ödenen her fatura bize tekrar vergi olarak geri dönüyor. Yollar köstebek yuvası gibi delik deşik. Yamalar artık bir yama daha istiyor. Ebeveynler çocuklarıyla helalleşerek sokağa bırakıyor. Otobüslerde oturmayı bırakın tutunacak bir demir bulursanız ne âlâ. Hele sağlığınızı hiç kaybetmeyin. Pişman olursunuz. Saatlerce muayene kuyruklarında bekler üstüne üstelik bir de azar işitirsiniz. Yoruldunuz iki dakika soluklanayım diye parka girdiniz. Banklar kırık dökük, çocukların oynayacağı oyuncaklar kullanılmaz halde. (Tabii yerlerinde duruyorlarsa.) Herkes kendi kapısının önünü temiz tutmalı mantığı olmasa mahalleler pislikten görünmeyecek. Logarlar yıllar önce işlevini kaybetmiş. Alt yapı perişan. Yağmur yağdığında birçok ev sulara gömülüyor. Bir de kar bastırmaya görsün. Tuzlama ekipleri gelip görevlerini yapana kadar en az 5 araç kaza yapıyor. Ya da kaza sayısı her saat başı artıyor. Çünkü beklenen ekip bir türlü gelmiyor. Kaldırım taşları normal insanın yürümesine müsaade vermiyor, özürlülerin dışarı çıkması engelli yarışı göze alması demek. Sık sık kesilen elektrik su da cabası. Bakım için para almasını bilenler icraata gelince fos. Kopan teller birinin canını yakmadan, açılan çukurlar birileri düşmeden kapanmıyor. Doğalgaz boruları değişmeyince bomba gibi patlıyor. Üstelik enerji kaynaklarımızı kaybetmek üzereyiz. Say say bitmek bilmiyor. Hikaye baba- oğul hikayesine benziyor. Vatandaş devlete neredeyse bir bağı bağışlıyor. Aldığı bir salkım üzüme denk düşmüyor.
Biz nerde yanlış yaptık?
Ne olacak bu ekonominin hali bilmiyorum. Bildiğim tek şey eğer bu şekilde “şu vergisi, bu vergisi” gibi trajikomik nedenlerle milletin omzundaki yükü artırırlarsa, hüsrana uğrayacaklar. Yer çekimi kuvvetini de düşünmek lazım. Çünkü kimsenin dayanacak gücü kalmadı. Artık dolaylı vergilerin düşürülüp, kazançtan elde edilen vergilerin yükseltilmesinin zamanı geldi de geçiyor. Gereksiz, ahlaksız adetlerini örnek aldığımız yabancı ülkeleri neden biraz da bu yönleriyle taklit etmiyoruz? Zaman durup izlemek zamanı değil. Vergi kanunlarımız alarm veriyor. Yazılması ve düzenlenmesi için yeniden çalışmaların bir an evvel başlaması gerekiyor. Bu haliyle kendi içinde o kadar çok çelişiyor ki bir maddeye uysanız öbürüne göre cezalandırılıyorsunuz. Kaçakçıların ellerini kollarını sallaya sallaya gezmesi de cabası. Yapılacak çok iş var. Konuşmakla, yazmakla bitmez. Uzun lafın kısası herkes gibi kayıt dışı ekonomi de hasretle kayıt altına alınacağı günü bekliyor.